Jumat, 09 Juli 2010

Gurit Marang Laron-laron Kuwi

ora ana kang padha ngerti saka ngendi parane
ngerti-ngerti pating bleber lan kekiter ing angkasa
marang laron-laron kae aku pengin takon
wangsit apa kang mbok impit saka langit
ora ana kang padha ngerti nalika swiwine mbrodhol
apa kang digoleki laron-laron kanthi reruntungan
mlaku ngambus-ambus bokonge kancane
ora ana kang padha ngerti nalika gerimis wis rep
menyang ngendi para lungane laron-laron banjure
sing ketinggal mung pating bledher swiwine
ngebaki lemah-lemah kang isih teles kebes
: laron kaya ora jeleh nggawa sasmita

Kasongan, Juni 2008

Gurit Saka Paran

duh ibu, manawa nganti titiwanci saiki
aku durung gelem mulih ngomah
kuwi ora ateges aku kelangan tresnamu
iki dudu perkara bekti lan durakaning anakmu
nanging sakpungkure prahara lindhu gedhe ana
aku, anakmu lanangmu iki, kaya kelangan pomah
kelangan crita-crita kang tansah rinajut
saka wiwit cengere tangis bayi
nganti lumaku ngancik ngagor-agore swara

mbok, ana rasa kapang kang dak simpen
nanging nalika sikilku jumangkah menyang omah
kaya ana tangan pengkuh kang nggodheli
nganti aku, anak lanangmu iki, keplantrang-plantrang
urip separan-paran, njajah jiwa milang ati
pengin ngudi dununge urip kang sejati

Ponorogo, Juni 2008

Gurit Sampur Kuning Gading

nimas, lilakna sampur kuning gading kuwi
rinegem tangan kebak lendhut bacin iki
najan dong-dinge irama aku ora pana
bakal dakgelar beksan agung tanpa wedhak-pupur
lilakna sampur kuning gading kuwi
kumalung ing pundhak bungkuk iki
najan sikilku ora kuwagang kanggo trisik-menthang
bakal daksuguhake beksan agung tanpa sapit urang

Kasongan, Juni 2008

Kamis, 08 Juli 2010

Seikat Mawar Untuk Ibu

engkaulah telaga itu
jernih air yang menawarkan lelah-penat jiwaku
keteduhan menghadirkan ketenangan bagi anakmu
dan jika lama aku merantau
rinduku membuncah dan sunyi-hening malamku
mencipta seikat puisi mawar
dengan tangan gemetar ingin
kupersembahkan kepadamu ibu,
agar telaga selamanya jadi tenang
dan ijinkan aku untuk bersujud
simpuh dibening matamu yang telaga itu

Jakarta, April 2006

Batu-batu Bersayap Api Itu

tangis anak kecil dengan darah dikening itu
seolah membentur-bentur kaca pembatas televisiku
ribuan mil jarak jalur gaza, namun amis darah itu
jelas kurasa menelusup celah pori-pori kulit ini
keangkuhan tank-tank baja israel terus merangsek
mengempur tanah-tanah berbatu palestina
ketika gedung, rumah, masjid-masjidmu luluh-lantak
ingin kulimpat doa-doa ini, kulesapkan bersama malam
agar menyatu bersama batu-batu bersayap api itu
dengan kepalan tangan-tangan kecil mencoba menahan
derap langkah tentara zionis yang menindas negerimu
meski segala terasa sia, namun tak ada yang percuma
karena Tuhan tidak pernah terpejam sedetik saja

Kasongan, Januari 2009

Berkaca Kepada Batu

aku ingin menikmati diammu
seperti selalu kulihat senyum
di kedalaman waktu yang tak pernah beku
ingin aku berkaca kepadamu
agar kutemukan kembali diriku
aku ingin menikmati heningmu
kesunyian menari meski tanpa irama
ingin kutangkap gerak dalam sepi itu
terbungkus hening, seakan menjelma puisi
indah tak tergambarkan oleh kata

Kasongan, Januari 2009

Berguru Kepada Batu-batu

sebab kenyataan hidup seringkali luput
dari segala yang engkau angankan
panas-hujan senantiasa luput dari hitungan
ketika kini putaran musim kehilangan irama
maka bergurulah dirimu kepada batu
biarlah ia akan mengajarkan kepadamu
: tentang keikhlasan , ketulusan, dan kearifan


kepada sunyinya bening sungai
kepada tajam matahari yang memanggang tubuhnya
tak pernah keluh-kesah kau dengar
dari mulut batu-batu itu, bersama jernih embun pagi
ia sulam dingin-panas cuaca sebagai bait-bait puisi

Kasongan, Juli 2009